05 آبان 1399
مرکز رصد تروریست حقیقی

نوع تروریسم : سازمانی
موضوع : لابی گری
زمان وقوع : ۲۰۱۴
شرح ما وقع :
غول های بزرگ IT این روزها دیگر تنها تمرکزشان بر «سیلیکان ولی» سانفرانسیسکو نیست. آنها در «خیابان K» واشنگتن که محل کار بزرگ ترین لابیست های آمریکایی است، می گردند تا بهترین ها را برای ارتباط بهتر با مراکز قانون گذاری آمریکا در کنگره و کاخ سفید گلچین کنند. مقاله پولیتیکو را در این ارتباط بخوانید. سناتور جمهوری خواه، پورتمن از اوهایو می گوید که اینها به کسانی احتیاج دارند که زبان دنیای تکنولوژی را به زبان قانون گذاری آمریکایی ترجمه کنند. به همین دلیل هم هست که اگرچه یاهو و جی میل رقبای همدیگرند، اما در دنیای لابی گری منافع مشترک دارند.
اگر هم به سیستم لابی گری در آمریکا علاقه دارید کتاب So Damn Money منبع جالبی است. هرچند مقداری بزرگ نمایی دارد، اما شروع آن با داستان یکی از سوپر لابیست های آمریکایی در دوران جرج بوش پسر است به نام جک آبراموف و شرح می دهد که چطور او با تطمیع سرخ پوستان آمریکایی (Indians) از آنها پول های زیادی می گیرد تا قوانینی را به نفعشان در کنگره تصویب کند و در این میان با خیلی از سناتورها و نمایندگان مجلس از جمله رئیس مجلس نمایندگان، رابطه نزدیک هم دارد.
در عین حال داستان این رسوایی مالی بهانه فیلمی هم شده است به نام Casino Jack (+)که کوین اسپیسی نقش جک آبراموف را بازی می کند. در فیلم البته فاش شدن این رسوایی به لباس زیر خانمی گره می خورد که با شریک جک آبراموف رابطه داشت و البته نامزد او وقتی به این رابطه پی می برد، همه داستان را در اختیار واشنگتن پست و بعد هم پلیس فدرال آمریکا قرار می دهد.

قربانیان : مردم جهان سومی
مکان وقوع : واشنگتن
تروریست ها : کارتل های صهیونیستی

یک تحليل‌گر امريکايي به پرس تي‌وي گفت، واشنگتن و بانک‌هاي عمده در نيويورک مسئول افزايش توليد ترياک در افغانستان هستند.

استفن لندمن، نويسنده و مجري راديو روز سه شنبه (۲۷ فروردين، ۱۶ آوريل) در مصاحبه با پرس تي‌وي گفت: «واشنگتن (در قبال افزايش توليد ترياک در افغانستان) مسئول است؛ بانک‌هاي بزرگ در نيويورک و وال استريت مسئول هستند. دولت امريکا با آنها توطئه مي‌کند و بانک‌ها وجوه به دست آمده از تجارت ترياک را پولشويي مي‌کنند. اين امريکا بود که مزارع خشخاش را دوباره در افغانستان ايجاد کرد.»

سازمان ملل متحد روز دوشنبه با انتشار گزارشي اعلام کرد، کشت خشخاش براي سومين سال متوالي در کشور افغانستان افزايش پيدا کرده است.

در گزارش سازمان ملل همچنين آمده است، «پيش بيني مي‌شود مناطق جنوبي افغانستان در سال ۲۰۱۳ نيز همچنان به عنوان بزرگترين منطقه توليد کننده ترياک باقي بمانند. همچنين پيش بيني مي‌شود کشت خشخاش در هلمند و قندهار که دو ولايت عمده توليد ترياک هستند، افزايش پيدا کرده و همچنين هلمند مانند گذشته تبديل به ولايتي شود که بيشترين ميزان ترياک را در کشور افغانستان توليد مي‌کند.»

شايان ذکر است، نيروهاي تحت امر امريکا طي سال‌هاي گذشته عمدتا در بخش‌هاي جنوبي کشور افغانستان مستقر بوده‌اند.

لندمن در ادامه گفت: «سازمان اطلاعات مرکزي امريکا (سيا) نيز در اين مسئله نقش دارد. اين سازمان از پول بدست آمده از تجارت مواد مخدر براي تامين سرمايه عمليات خود استفاده مي‌کند. اين بخش پنهان و گزارش نشده تجارت هروئين و مواد مخدر است و طالبان هيچ نقشي در توليد افزايش ترياک دارد.»

اين تحليل‌گر سياسي خاطر نشان کرد: «بيشتر پول بدست آمده از تجارت مواد مخدر از کشور افغانستان خارج مي‌شود و به دست بانک‌هاي بزرگ مي‌رسد تا پولشويي کنند.»

لندمن در رابطه با نزديک شدن تاريخ خروج نيروهاي خارجي از افغانستان گفت: «امريکايي‌ها به افغانستان آمدند تا در اين کشور بمانند. تا زماني که کشت خشخاش ادامه داشته باشد و امريکايي‌ها کنترل افغانستان را در دست داشته باشند، آنها در اين کشور باقي خواهند ماند. و اين مردم عادي افغانستان و ديگر مردم جهان هستند که بيش از همه از اين فرايند آسيب خواهند ديد.»

گفتني است ۷۵ درصد هروئين جهان در سال گذشته ميلادي در کشور افغانستان توليد شد. پيش بيني مي‌شود، اين رقم در سال جاري ميلادي به دليل افزايش کشت خشخاش به ۹۰ درصد برسد. هروئين يکي از مشتقات ترياک است.

به گزارش خبرگزاری فارس، دو شهروند انگلیسی که در بین ترویست‌های مسلح سوریه در حال نبرد با نیروهای بشار اسد، رئیس جمهور سوریه بودند، جان باختند.

رسانه‌های انگلیسی از جمله نشریه «میرور» این خبر را اعلام کرده اما به نام این دو جوان که بین 20 تا 30 سال سن داشتند، اشاره‌ای نکرده‌اند.

پیش از این هم اعلام شده بود «اکرم صباح» و «محمد صباح» 24 و 28 ساله هم از جمله شورشی‌های سوریه بودند که در حال نبرد با دولت سوریه کشته شده بودند. سران القاعده با لقب «شیرهای بریتانیا» از این دو نفر تقدیر کردند.

نشریه میرور از قول مقامات امنیتی گزارش داده این 4 نفر بخشی از ارتش 300 نفره انگلیس در سوریه هستند که به «توریست‌های تروریست» شهره شده‌اند.

یک مقام امنیتی به این نشریه گفت: «درباره مرگ این دو برادر اطلاعات اندکی در دست است اما فراوانی این کشته‌ها رو به افزایش است. افرادی که به این طریق در نبرد با بشار اسد با سوریه کشته می‌شوند را معمولاً افراطی‌های همانند خودشان مورد تقدیر قرار می‌دهند.»

سوریه از ماه مارس 2011، گرفتار ناآرامی‌های خونینی شده است. براساس گزارش‌ها، قدرت‌های غربی و هم‌پیمانان منطقه‌ای آن، نظیر قطر، عربستان سعودی و ترکیه، از شبه‌نظامیان در داخل سوریه حمایت می‌کنند.

براساس گزارش سازمان ملل از آغاز ناآرامی‌ها در این کشور، بیش از صدهزار نفر کشته و میلیون‌ها نفر آواره شدند.

نوع تروریسم : قانونی

موضوع : قتل مادر بی گناه در مقابل فرزندش

زمان وقوع : ۲۰۱۴ – مهر ۱۳۹۲

شرح ما وقع :

پلیس آمریکا امروز یک زن ۳۴ ساله را به نام میریام کری (Miriam Carey) را به گمان اینکه تروریست است در مقابل کودکش به قتل رساند .
رسانه های جهان با انعکاس این خبر اعلام کردند که جرم کری تنها عبور از نوار پلیس در خیابان نزدیک کاخ سفید بوده است.میریام کری (Miriam Carey)در حالی به قتل رسید که هیچ گونه سابقه جزایی در پرونده خود نداشته و تنها به دلیل متوجه نشدن نوار پلیس از آن عبور کرده . پلیس پس از آنکه وی را با شلیک چند گلوله از پای درآورد خانه او را محاصره کرده و به وسیله دستگاه های بمب یاب آن را مورد تفحص قرار داده و هیچ چیزی مشکوک پیدا نکرده است. همسایه های میریام کری از کشته شدن او بسیار تعجب کرده و پلیس را مقصر این حادثه دانسته اند.

قربانی : میریام کری – یک زن
مکان وقوع : آمریکا
تروریست ها : پلیس آمریکا

منبع : شبکه اطلاع رسانی دانا

موضوع : دولت کانادا ناقض حقوق اقلیتها است.

نوع تروریسم : نژادی

شرح موضوع : کارشناس کانادایی گفت دولت کانادا ناقض حقوق اقلیتها است.به گزارش شبکه تلویزیونی پرس تی وی، جاشوا بلیکنی در گفتگو با این شبکه از شهر کالگرای کانادا گفت:« بومیان کانادایی در وضع بدی قرار دارند. این گروه اقلیت در کانادا که از آنها با نام ملت نخست یاد می شود حقوق برابر با دیگران ندارند. جیمز دانایا گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در این امور نیز درباره وضع این افراد هشدار داده است. اما دولت کانادا اجازه سفر این مقام سازمان ملل متحد را به کانادا نمی دهد تا از نزدیک وضع بومیان اصیل این کشور بررسی شود.

وی که نتوانسته است وارد کانادا شود حالا گزارش خود را منتشر کرده است که به روشنی گویای رویکرد دولت نومحافظه کار جدید کانادا است. در این گزارش تاکید شده است الگوهایی از نقض حقوق بشر در کانادا وجود دارد که به سطح بحران رسیده است. دیده بان حقوق بشر نیز گزارش مشابهی درباره وضع زنان بومیان کانادایی منتشر کرده است مبنی بر اینکه پلیس کانادا به آزار و اذیت جنسی این زنان و هتک حرمت و تجاوز به عنف به آنها مبادرت می کنند.

این گروه از بومیان کانادایی به شدت به دولت کانادا بی اعتماد هستند. در ماههای اخیر چندین نفر از زنان بومیان کانادایی ناپدید شده اند. اما دولت کانادا برای یافتن این زنان که از گروه آنایا هستند چه کاری انجام نمی دهد. این درحالی است که در قانون اساسی کانادا بر حقوق این گروه بومیان اصلی کشور تاکید شده است. سازمان ملل متحد نیز ناپدید شدن یا به قتل رسیدن زنان بومیان کانادایی را پدیده ای نگران کننده توصیف کرده است. در حال حاضر ششصد زن از بومیان کانادایی در فهرست زنان ناپدیدشده یا به قتل رسیده قرار دارند.»

وی در ادامه افزود:«دولت کانادا در کنترل شرکتهای بزرگ پولدار است که می خواهند حقوق اقلیتهای بومی این کشور را نقض کنند. این شرکتها به دنبال اجرای پروژه های توسعه ای خود هستند تا منفعت بیشتری به دست بیاورند.

این شرکتها به دنبال توسعه اقتصادی مدنظر خودشان هستند و دولت نیز حامی این شرکتها است. درست به همین علت است که به سرزمینهای متعلق به این افراد تجاوز می شود. دولت کانادا به شکایتهای بومیان اصیل کانادایی توجهی ندارد. بحران شدید حقوق بشری در کانادا علیه بومیان اصلی این کشور در جریان است.»

قربانیان : اقلیت های بومی کانادایی

منبع : پرس تی وی

نوع تروریسم : فرهنگی

موضوع: نمایشگاه فرهنگی اسرائیل در پاکستان!

زمان وقوع: ۲۰۱۴/۱۳۹۳

شرح موضوع:

اقدام مرموز یک نهاد فرهنگی پاکستان در ترویج عادی سازی روابط با رژیم صهیونیستی ضمن واکنش‌های گسترده مردمی و حزبی، گمانه زنی‌هایی را درباره آینده روابط این رژیم با پاکستان مطرح کرده است. اخیرا چند صهیونیست از فلسطین اشغالی با غرفه‌ای تحت عنوان جنجالی «آداب و رسوم و فرهنگ اسرائیل» در نمایشگاه فرهنگ ملل در دانشگاه اسلامی اسلام آباد شرکت کرده‌اند. در پی واکنش‌های گسترده دانشجویان و احزاب اسلامی پاکستان، مسئولان دانشگاه کمیته‌ای ۳ نفره برای بررسی این مساله تشکیل دادند. جالب اینجاست که دکتر «احمد یوسف الدریویش» از عربستان سعودی ریاست این دانشگاه را بر عهده دارد و نمایشگاه هم در مسجد ملک فیصل دانشگاه برگزار شده است. در این غرفه نمادهای برجسته جنبش جهانی صهیونیسم و همچنین تصاویری از مقامات عالی رتبه و پرچم رژیم صهیونیستی در آمده بود. در یکی از بنرهای این غرفه جمله زیر نوشته شده است: «به اسرائیل سرزمین صلح و سعادت خوش آمدید.» بعد از انتشار عکس‌هایی از این غرفه، مردم مسلمان پاکستان، دانشجویان و احزاب سیاسی واکنش قاطع و شدیدی از خود نشان دادند و درصدد برپایی تظاهرات گسترده‌ای بودند که دانشگاه مجبور به بستن غرفه شد. این در حالی است که عموم مردم پاکستان بر این باورند که بدون اجازه مقامات دانشگاه برپایی چنین غرفه‌ای آن هم در محل دانشگاه غیر ممکن است.

قربانیان: مردم پاکستان

مکان وقوع : پاکستان /دانشگاه اسلامی اسلام آباد

تروریست ها: رژیم صهیونیستی / دولت پاکستان

منبع : ابنا

نوع تروریسم : تروریسم جنسی/تروریسم فحشا/تروریسم اخلاقی

موضوع : به ۲۰ درصد دختران دانشجوی آمریکا، تجاوز می‌شود

زمان : ‌۲۰۱۴ / ۱۳۹۳

شرح موضوع :‌

به لس‌آنجلس می‌رویم جایی‌که "تاکر رید" از ماجرای حادثه‌ای که گرفتارش شد، می‌گوید:صبح چهارم دسامبر ۲۰۱۰، در خوابگاه "کارتن‌اولدگاردنز" دانشگاه کالیفرنیای جنوبی به من تجاوز شد. نمی‌دانستم در آن لحظه چکار کنم. به او التماس می‌کردم و التماس می‌کردم، ولی به حرفم گوش نمی‌داد." شخص مهاجم دوست‌پسر "رید" بود.

دانشگاه‌های آمریکایی بواسطه صنعت هالیوود، تلویزیون و رسانه‌های دیگر بسیار شناخته‌شده هستند. محوطه وسیع دانشگاه‌ها، دانشجویان علاقمند به فوتبال آمریکایی و افراد مشهور را یک‌جا جمع کرده است. این زندگی است که رویای جوانان است، اما پشت این همه زرق‌وبرق و در دنیای واقعی برای دانشجویان دختر، کابوس‌های وحشتناکی کمین کرده است. براساس آماره منتشره وزارت دادگستری آمریکا، از هر ۵ دانشجوی دختر در دانشگاه‌ها، یک نفر قربانی "تجاوز جنسی" می‌شود.

چرا و چگونه این مسئله اتفاق می‌افتد؟ برای نخستین‌بار، برخی از قربانیان این عمل شنیع حاضر به صحبت کردن با شبکه راشاتودی شده‌اند. به لس‌آنجلس می‌رویم جایی‌که "تاکر رید" از ماجرای حادثه‌ای که گرفتارش شد، می‌گوید: "صبح چهارم دسامبر ۲۰۱۰، در خوابگاه "کارتن‌اولدگاردنز" دانشگاه کالیفرنیای جنوبی به من تجاوز شد. نمی‌دانستم در آن لحظه چکار کنم. به او التماس می‌کردم و التماس می‌کردم، ولی به حرفم گوش نمی‌داد."

شخص مهاجم دوست‌پسر "رید" بود. وی روز بعد با این خانم تماس می‌گیرد و از او می‌پرسد آیا چیزی از شب گذشته یادش می‌آید یا نه. این مرد از اتفاقات آن شب اظهار بی‌اطلاعی می‌کند و می‌گوید که مست بوده و فقط یادش هست که چه اتفاقی افتاده است. تاکر رید اظهار می‌کند که چنانچه در محیطی بزرگ می‌شد که او را در مورد "تجاوز حین رابطه" توجیه می‌کردند، شاید این اتفاق نمی‌افتاد. مردم تمایلی به صحبت در این‌باره ندارند. "رید" به‌هیچ‌وجه فکر نمی‌کرد آدم‌هایی که همدیگر را می‌شناسند، چنین کاری ازشان بربیاید.

زندگی در محیط دانشگاهی با عضویت "انجمن‌های برادری" همراه است. این انجمن‌ها که در دانشگاه‌ها به‌شدت فعال هستند، به‌این‌صورت به‌وجود می‌آیند که گروهی تقریباً ۳۰ نفره از دانشجویان، محفلی تشکیل داده و در یک مکان مشخص در محیط دانشگاه زندگی می‌کنند، شب و روز پارتی برپا کرده و هرچه قدر که بخواهند مست می‌کنند.

"تاکر رید" یکی از قربانیان تجاوز جنسی در دانشگاه

"اندرو لوزه" یک افشاگر و از اعضای سابق یکی از این انجمن‌ها است. باوجود ریسک موجود، موافقت کرد در حضور دوربین با او مصاحبه شود. وی می‌گوید: "قبل از این‌که به این محافل وارد شوم، تصوری رویاگونه و تخیلی از آن‌ها داشتم. این‌که پسرها در‌حالی‌که کت‌های اسپرت بر تن دارند، مشروب می‌نوشند و موضوع بحث محافل‌شان مدل مو و از این‌جور چیزهاست. یعنی تصور می‌کردم این‌ها آدم‌های باحال و بامرامی هستند. اما بعداً متوجه شدم این تنها یک خیال خام بوده است. انجمن‌های برادری در نهادشان، نوشیدن افراطی الکل وجود دارد. هدف اصلی پارتی‌های خودمانی‌شان این است که دخترها را مست کنند تا شرم و حیایشان بریزد. اگر یکی از دوستانت مسئول پخش نوشیدنی باشد، به تو کمک می‌کنند تا دختر موردنظرت را مست کنی. بازی‌هایی که بچه‌ها را به خوردن الکل بیش‌تر دعوت می‌کند نیز همین‌گونه به‌وجود آمده‌اند. کمی صحبت کردن دراین‌خصوص دشوار است، چراکه بیش‌تر فرآیند، ناخودآگاه صورت می‌گیرد."

در ۹۰ درصد موارد، یک دوست و آشنا تجاوز را انجام می‌دهد. در شهر ماساچوست، با "دیوید لیزاک" که کارشناس مسائل مربوط به تجاوز در محیط‌های دانشگاهی است، صحبت کردیم. نظر وی این است که اکثریت قریب‌به‌اتفاق موارد تجاوز در محیط دانشگاه از سوی افرادی انجام می‌شود که سابقاً نیز به این عمل مبادرت ورزیده‌اند. هرچند هم ادعا کنند که خبط و خطا کرده‌اند و نمی‌دانستند، به حرف‌شان نمی‌توان اعتماد کرد، درواقع این‌ها "متجاوزین زنجیره‌ای" هستند. دلیل این عمل، الکل هم نیست، البته در بیش‌تر موارد از الکل استفاده می‌شود ولی آن‌ها از الکل به‌عنوان یک سلاح استفاده می‌کنند تا قربانی‌شان را مست و لایعقل کنند و راحت‌تر بتوانند به آن‌ها متجاوز شوند.

"دیوید لیزاک" کارشناس مسائل مربوط به تجاوز در محیط‌های دانشگاهی

وی در ادامه خاطرنشان می‌کند: "در چهارسال زندگی دانشگاهی، هر کدام از این متجاوزین زنجیره‌ای به‌طور متوسط مسئول ۶ فقره تجاوز هستند. همه مجرمان جنسی یاد می‌گیرند چطور افراد آسیب‌پذیر را شناسایی کنند. به‌عنوان مثال در دانشگاه‌ها افراد آسیب‌پذیر، کم‌سن‌وسال‌ترین افراد یعنی غالب جدیدالورودها هستند. از‌طرفی اشخاص، سطح خطر را خیلی پایین می‌گیرند. وقتی یک نفری را خیال می‌کنید صرفاً دانشجو است و او را می‌شناسید و خیال می‌کنید یکی از "خودمان" است، ناگهان این فرد به عملی روی می‌آورد که شما را متعجب می‌کند. موضوع این است که ما کارشناسان نمی‌توانیم براساس گفته‌های این و آن قضاوت کنیم. این می‌شود که مسئله را بیش‌تر بررسی می‌کنیم. همواره برای این جرم‌ها شاهد یا شاهدان و یا قرائن پزشک قانونی وجود دارد."

شکایات قربانیان در غالب اوقات، به خوبی بررسی نمی‌شود و این کار روندی طولانی دارد. به شهر ایندیانا و ‌جایی‌که دانشگاه کاتولیک "نوتردام" واقع است، سری می‌زنیم. تیم فوتبال آمریکایی این دانشگاه شهره خاص و عام است. ۵۰ هزار دانشجو این‌جا درس می‌خوانند. شهریه دانشگاه نیز بالغ بر ۶۰ هزار دلار در سال است.

با چند تن از دانشجویان سال اولی که هم‌صحبت می‌شویم، از خاص بودن این دانشگاه می‌گویند و این‌که چقدر افراد به‌هم نزدیک و مانند خانواده هستند. به‌دلیل اهمیت فوتبال برای دانشگاه، رسم و رسومات خاصی نیز به‌وجود آمده است و بیش‌تر دختران علاقه دارند به‌عنوان تشویق‌کننده تیم‌ها فعالیت کنند. مورخ ۲۱ آگوست ۲۰۱۰، "لیزی سیبرگ" نیز مانند بقیه دختران شوق و ذوق دانشگاه را داشت. سال اول دانشگاه را در دانشگاه "سنت مری" که روبه‌روی نوتردام بود، آغاز کرد. وی با دوستش "کیلی" به اولین مسابقه فوتبالش رفت.

صفحه فیس‌بوک "لیزی سیبرگ" که پس از آن که مورد تجاوز قرار گرفت، دست به خودکشی زد

خود "لیزی" درباره شرایط دانشگاه می‌گوید که دختران بیش‌تر در زمینه تشویق بازیکنان فعالیت می‌کنند، چراکه این تنها راهی است که می‌توانند با پسران آشنا شوند. پسرها نیز که از این موضوع آگاه هستند، از دختران سوء استفاده می‌کنند. داستان "لیزی" این است که بعد از یکی از این مسابقات فوتبال، در اتاق یکی از بازیکنان به او تجاوز می‌شود. روز بعد شکایتی تنظیم می‌کند و به‌دست دانشگاه می‌دهد تا عدالت در حقش اجرا گردد. کیلی در این‌باره می‌گوید: "لیزی صبح روز بعد از واقعه پیش من آمد و داستان را شرح داد. گزارش بیمارستان نیز بود. از من خواست که با او پیش مسئولین دانشگاه بروم."

بااین‌حال، هیچ‌کس به شکایت "لیزی" رسیدگی نکرد، این‌درحالی‌است‌که دانشگاه‌ها مسئول جرایمی هستند که در حوزه آن‌ها اتفاق می‌افتد. قربانیان، یکی از این دو راه را می‌توانند انتخاب کنند: یا دانشگاه را در جریان قرار دهند و یا به پلیس ایالتی مراجعه کنند. قسمت تأثربرانگیز ماجرا این است که ۱۰ روز پس از این واقعه، "لیزی سیبرگ" به زندگی خود پایان می‌دهد.

"تام سیبرگ" پدر "لیزی"، پس از مرگ دخترش تنها یک خواسته دارد؛ آن هم این است بفهمد که چه باعث شد "لیزی" دست به خودکشی بزند. علی‌رغم تهدیدهایی که نسبت به این دختر جوان انجام‌شده بود، مسئولین پرونده نتوانستند به نتیجه‌ای دست یابند. روز بعد از تجاوز، پیامکی از سوی یکی از بازیکنان تیم فوتبال برای "لیزی" رسید که نه‌تنها برای او خط‌ونشان کشیده بود، بلکه بسیار وقیحانه بود. در این پیام آمده است: "کاری نکن که بعداً پشیمان شوی. با بروبچه‌های فوتبال نتردام در نیفت." پدر "لیزی" می‌گوید: "پیامی که این آقا داده است، فقط از جانب خودش نیست. بلکه از طرف تیم فوتبال و شیوه مرسوم آن‌جا حرف می‌زند. چیزی که دراین خصوص جالب، یا بهتر بگویم رقت‌آور، است این است که چقدر این فرد واضح صحبت کرده است که با "ما" درنیفتید."

"کلی" دوست "لیزی" درباره زمانی صحبت می‌کند که لیزی ماجرا را برایش تعریف کرد

به هر جای این دانشگاه که مراجعه کردیم، همه سکوت اختیار می‌کردند. خواستیم با مسئولین دانشگاه نوتردام مصاحبه کنیم که آن‌ها حاضر نشدند. تام سیبرگ علیه مؤسسه‌ای که طرف بازیکن متجاوز را گرفته بود، مبارزه کرد، اما رسم و رسوم، این‌گونه است که یک بازیکن محبوب برای دانشگاه‌های آمریکا، بسیار ارزشمند است. سه‌سال بعد از واقعه شرایط به‌هیچ‌وجه تغییر نکرده است.

پدر "لیزی" در خصوص شاخصه‌های یک دانشگاه در سطح جهانی می‌گوید: "وقتی ادعای جهانی بودن دارید باید در همه زمینه‌ها در سطح جهانی بهترین باشید، چه در مسائل ورزشی و چه در تقبل مسئولیت‌های انضباطی."

در آمریکا، دانشگاه‌ها با‌توجه به صلاحدید خودشان با مسئله تجاوز برخورد می‌کنند. بااین‌وجود، قوانینی نیز برای این‌گونه جرایم وجود دارد. در دانشکده حقوق دانشگاه "نیو انگلند" در بوستون، "وندی مورفی" وکیل و فعال اجتماعی، دانشگاه‌ها را تحت فشار قرار می‌دهد. تدریس او به صورت تخصصی روی قوانین مربوط به تجاوز، متمرکز است. مورفی توضیح می‌دهد که در "فصل ۹″ قانون حقوق شهروندی آمده است که بهترین راه برای رسیدن به برابری این است که خودتان نگذارید علیه شما تبعیض صورت بگیرد.

"تام سیبرگ" پدر "لیزی"

فصل ۹ قانون شهروندی، دسترسی برابر به تحصیل را حق پسران و دختران می‌داند. در مواردی که تبعیض جنسیتی صورت گیرد، دانشگاه‌ها موظفند ترتیب اثر دهند. درغیر این صورت کمک‌های بلاعوض فدرال به آن‌ها تعلق نمی‌گیرد. در مصوبه "کلیری" سال ۱۹۹۰ آمده است که دانشگاه‌ها ملزمند تعداد وقوع جرایم جنسی را اعلام کنند.

وندی مورفی در ادامه اظهاراتش می‌گوید: "تجاوزهای جنسی در محیط‌های دانشگاهی مدت‌هاست که تبدیل به یک اپیدمی شده است. آماری که ما می‌شنویم بین ۱ نفر از ۴ نفر، یا ۱ نفر از ۵ نفر یا ۱ نفر از ۶ نفر متغیر است. این محیط‌ها برای یک زن خطرناک‌تر است. حالا که این عدد و رقم‌ها بالاتر رفته، زنان می‌ترسند به دانشگاه بروند، چراکه احتمال این‌که در دانشگاه مورد تجاوز قرار بگیرند بیش‌تر از محیط خارج دانشگاه و در دنیای واقعی است. طبق تجربه‌ای که من دارم، بدترین دانشگاه‌ها، دانشگاه‌هایی هستند که مردان موفق‌تری دارند."

مقامات مسئول دولت آمریکا از راهبردهای دانشگاه‌ها برای پنهان‌کاری در زمینه آمار تجاوز جنسی خبر دارند، اما فقط سکوتی را که پیرامون این اپیدمی است، "محکوم" می‌کنند. در آوریل ۲۰۱۱، دولت اوباما از طریق "جو بایدن" معاون رئیس‌جمهور یادداشتی منتشر کرد که وظیفه دانشگاه‌ها در احترام به قانون را متذکر می‌شد. در این یادداشت آمده است که چنانچه دانشگاهی از آزار و اذیت یک دانشجو نسبت به دیگری آگاه باشد، فصل ۹ قانون آن دانشگاه را ملزم به ترتیب اثر فوری می‌کند تا این آزار و اذیت برطرف شده و مجال تکرار نیابد.

"وندی مورفی" وکیل و فعال اجتماعی

باوجود تلاش‌های دولت، دانشگاه‌ها به این تذکرات قانونی توجه نشان نداده‌اند. سکوت، غالباً به ضرر قربانیان تمام‌شده و متجاوزین با پررویی بیش‌تر به کار خود ادامه می‌دهند. به منطقه "هانتس‌ویل" ایالت آلاباما می‌رویم. "انجی اپیفانو" به این‌جا پناه آورده است. وی به‌عنوان راهنمای تور برای ناسا کار می‌کند. در پرونده اپیفانو، دانشگاه ادعایش را نپذیرفت و او را به آسایشگاه روانی‌ها فرستاد. این یعنی نمونه کاملی از مقصر کردن قربانی.

اپیفانو می‌گوید: "فکر می‌کنم، فرهنگ ما فرهنگ تجاوز نیست، اما دلیل این همه دردسر، سکوت است. تجاوز جنسی ازجمله جرایمی است که وقتی اسمش می‌آید، هیچ‌کس نمی‌خواهد راجع‌به آن حرف بزند." این قربانی تجاوز، ماجرا را در روزنامه دانشگاه منتشر کرد و دست مسئولین دانشگاه را رو کرد. در عرض یک هفته، بیش از ۱۰ هزار نفر مقاله او را خواندند.

در این مقاله آمده است: "وقتی مورد تجاوز قرار می‌گیرید، زمان نه نمی‌ایستد، و نه مانند وقتی‌که با دوستانت هستی، تندتر می‌شود. زمان، دشمن اول شما می‌شود. چنان زجرآور و کند می‌شود که هر ثانیه، یک ساعت و هر دقیقه یک سال می‌شود و انگار یک عمر زندگی کرده‌ای. در تاریخ ۲۵ مه ۲۰۱۱، یکی از افرادی که می‌شناختم به من تجاوز کرد. این اتفاق در خوابگاه "کروست" دانشگاه "امهرست" افتاد. برخی شب‌ها، هنوز هم صدای هم‌اتاقی‌هایش را می‌شنوم که آن‌طرف اتاق یواشکی حرف می‌زدند و مسخره‌بازی درمی‌آورند. وقتی از خواب بیدار می‌شوم، همین وضع را دارم."

"انجی اپیفانو" یکی از قربانیان تجاوز جنسی در دانشگاه

اپیفانو در ادامه از درد و رنج‌هایش می‌گوید: "هر از چند گاهی فکر و خیال به سراغم می‌آید و کل زندگی‌ام را مرور می‌کنم. بعد آرزو می‌کنم می‌توانستم به عقب برگردم و چیزها را تغییر دهم. ولی هیچ راه بازگشتی وجود ندارد و آدم مجبور است با واقعیت کنار بیاید. وحشتناک‌ترین کابوسم این است که یک‌بار دیگر با شخص مهاجم برخورد داشته باشم. آن‌جاست که همه را دشمن می‌پندارم و هیچ‌کس در آن لحظه نمی‌تواند کمکم کند."

عکس‌العمل‌های دانشگاه نشان می‌دهد که در "امهرست" کسانی که زور بیش‌تری دارند، هر کاری که بخواهند می‌کنند. اپیفانو و فرد متجاوز را به مشاور معرفی می‌کنند. قربانی برای این‌که از خود دفاع کند، مدرکی در دست ندارد، هیچ شاهدی که به نفع او شهادت دهد وجود ندارد و آزمایش‌های "دی‌ان‌ای" نیز چندان اعتباری ندارد. اپیفانو نمی‌خواهد از مقامات دانشگاه بشنود که به او تجاوز "نشده است." اما فرد متجاوز، پسر یکی از فارغ‌التحصیلان ثروتمندی است که هر ساله میلیون‌ها دلار به دانشگاه کمک مالی می‌کند. پس چه کسی به حرف دختری که مورد تجاوز قرار گرفته گوش می‌دهد؟

"جکسون کتز" جامعه‌شناس و متخصص روابط دختران و پسران در دانشگاه است. وی در خصوص نقش رسانه و سایر عوامل، این‌گونه اظهارنظر می‌کند: "به نظرم، رسانه‌ها بیش‌تر و بیش‌تر زنان را "ابزار" نشان می‌دهند. به‌ویژه، ماهیت جنسی خشونتی که مردها علیه زنان مرتکب می‌شوند، افراطی‌تر شده است. تأثیر رسانه‌ها از آن چیزی که فکر می‌کنید، عمیق‌تر و پایدارتر است. رسانه‌ها هنجارسازی می‌کنند. بسیاری از پسران با طرز تفکری که رسانه‌ها به خوردشان می‌دهند، بزرگ می‌شوند. در این طرز تفکر، مردان بد به هنگام تجاوز بر زنان تسلط دارند یا آنان را پست و حقیر می‌شمارند. این می‌شود که بسیاری از این افراد فکر می‌کنند، روند عادی باید همین باشد. وقتی می‌گوییم ما به برابری، مساوات و عدالت اعتقاد داریم و مرد هستیم، باید از زنانی که می‌خواهند مثل دیگر انسان‌ها با آن‌ها برخورد شود، حمایت کنیم. باید "شبه قدرتی" که در این زمینه در اختیار مردان است را به چالش بکشیم. این موضوع بسیار اساسی است."

"جکسون کتز" جامعه‌شناس و متخصص روابط دختران و پسران در دانشگاه

بااین‌حال، اوضاع در آمریکا رو به تغییر است. در لس‌آنجلس یک انجمن قربانیان تجاوز جنسی تشکیل شده تا این سکوت را بشکنند. این زنان تصمیم گرفته‌اند که از خود قانون استفاده کنند و شیوه برخورد دانشگاه با این موضوع را محکوم کنند. این انجمن از سوی دو استاد دانشگاه هدایت می‌شود. آن‌ها شکایتی تنظیم کرده‌اند تا دانشگاه‌ها را ملزم به رعایت بند ۹ قانون "کلیری" کنند.

"دنیل درکس" یکی از این دو استاد دانشگاه می‌گوید: "ما این‌جا جمع شده‌ایم تا با توسل به نظام حقوقی، عدالت را در حق قربانیان به اجرا درآوریم." "گلوریا آلرد" که به دفاع از حقوق زنان شهرت دارد، وکیل این انجمن است. خانم آلرد مصاحبه‌ای مطبوعاتی ترتیب داده تا شکایتش را از دانشگاه "آکسیدنتال" علنی کند. این اولین باری است که یک دختر ۲۰ ساله روبه‌روی دوربین تلویزیون ملی آمریکا در این باره صحبت می‌کند.

خانم آلرد اعلام می‌کند: "وزارت آموزش‌وپرورش باید وضعیت دانشگاه آکسیدنتال را بررسی کند. این دانشگاه نمی‌تواند فعالیت‌های عادی خود را در حالی ادامه دهد که زنان در آن مورد تجاوز قرار می‌گیرند. از وزارت می‌خواهیم که هرچه سریع‌تر اقدامات لازمه را درخصوص حصول اطمینان از رعایت مسئولیت‌های محوله به دانشگاه انجام دهد."

در کمال ناباوری، بخش بازاریابی دانشگاه آکسیدنتال حاضر به مصاحبه در این خصوص شده است. "تریشا لانگ" مسئول بخش بازاریابی دانشگاه، اگرچه در سخنانی گنگ و نامفهوم، اما اظهار داشت: "ما سال گذشته تحت قانون کلیری، ۳۰ فقره تجاوز را گزارش دادیم. شنیده‌ایم که تعداد کل تجاوزها ۳۷ تا بوده است. برخی از کسانی که شکایت تنظیم کرده‌اند، شکایتشان به‌طور رسمی به‌دست ما نرسیده است... البته ما "شنیده‌ایم" که این دانشجویان فعلی یا سابق شکایت تنظیم کرده‌اند."

"لانگ" در ادامه مصاحبه، طفره می‌رود و جواب درستی به سؤالات نمی‌دهد: "دانشگاه آکسیدنتال دارد سیاست‌‌های آمریکا را مورد بررسی مجدد قرار می‌دهد. از‌این‌رو، هر چیزی که طی این سالیان دستخوش تغییر شده مورد بازبینی قرار می‌گیرد. بااین‌وجود، به دانشجویان کنونی و سابق این دلگرمی را می‌دهیم که موارد تخلف را گزارش دهند. ما پاپیش‌گذاشتن آن‌ها را عملی مثبت می‌دانیم. با این‌کار، موضوع بهتر جلو می‌رود."

"دنیل درکس" و "کارولین هلدمن" دو استادی که مسئول گروه نجات‌یافتگان هستند، به‌هیچ‌وجه این اظهارنظرهای رسمی را باور نمی‌کنند. هلدمن می‌گوید: "حدود دو سال پیش معلوم شد که این دانشگاه قرار نیست تغییری در وضع موجود ایجاد کند. تنها کاری که کردند این بود که وانمود کنند دارند تغییرات می‌دهند. از‌این‌رو مجبور شدیم استراتژی‌مان را عوض کنیم. تحقیقات بیش‌تری کردیم، تلاش‌های مردمی‌مان را بیش‌تر کردیم. انجمن ما سال پیش به‌طور رسمی تشکیل شد تا این تغییرات را عملی کند."

"تریشا لانگ" مسئول بخش بازاریابی دانشگاه "آکسیدنتال"

"تاکر رید" قربانی تجاوز جنسی که در ابتدای این گزارش به او اشاره کردیم نیز به جمع آن‌ها ملحق شده است. وی پس از پیوستن به این گروه بود که فهمید، می‌شود از حقوق خود دفاع کرد و سکوت را شکست. "رید" احساس می‌کند که انسانیتش به او برگشته و با این کار دارد آینده فرزندان و نوه‌هایش را تضمین می‌کند تا قربانی چنین جنایت‌هایی نشوند. اکنون این جنبش شکستن سکوت، از سطح قربانیان فراتر رفته و گروه‌های "اطلاع‌رسانی" نیز پیدا شده‌اند که با آن‌ها هم‌دردی می‌کنند و خواستار دفاع از حقوق قربانیان تجاوز در محیط دانشگاهی هستند. اما هنوز هم هیچ‌کس نمی‌داند تمام این تلاش‌ها برای رهایی دانشجویان آمریکایی از اپیدمی تجاوز جنسی به کجا می‌انجامد.

منبع: مشرق

اگر فلسطینیان پیش تر زمین های خود را به یهودیان فروخته اند،چرا امروز مدعی اند؟

یک کارشناس برجسته حقوق بین الملل با انتقاد از تحریم علیه ایران، آن را تروریسم اقتصادی می داند که حق حیات، رفاه و توسعه ملت ایران را نقض می کند.

صفحه1 از2
تمامی حقوق این پایگاه، نزد دیده بان مبارزه با تروریسم محفوظ است.
طراح سایت: رامندسرور

آگاهی از آخرین اخبار رصد شده

تماس با ما
  1. نـــام
    لطفا اجازه دهید نامتان را بدانیم.
  2. ایمیل
    Please let us know your email address.
  3. پیام(*)
    پیام مورد نظرتان را وارد کنید.
  4. کدامنیت(*)
    کدامنیت
      مجددکد امنیتی را اشتباه وارد نموده اید.